Ένας χρόνος-και κάτι-μετά.

Χρόνος. Μια λέξη που περιέχει όλη μας τη ζωή. Ανθρώπους που γνωρίσαμε,στιγμές που ζήσαμε,λόγια που είπαμε,και λόγια που κρατήσαμε για τον εαυτό μας. Βιώματα. Εμπειρίες που ανοικοδομούν ένα άτομο στο σύνολο του. Και έτσι ακριβώς όπως τον βοηθάνε να ωριμάσει και να επεκτείνει την προσωπικότητα του,έτσι τον ωθούν και να τα γκρεμίσει όλα σε μια στιγμή.

    Όλα αυτά,ετούτη εδώ η λέξη. Χρόνος. Τόσο σημαντικός και τόσο ποθητός. Ο χρόνος  που αναζητήσαμε για φιλοδοξίες,ο χρόνος που αναζητήσαμε για να επιμηκύνουμε το βάθος των εμπειριών μας. Ο χρόνος που βρέθηκε για καταστάσεις που δεν το άξιζαν. Για μισό λεπτό! Υπάρχουν καταστάσεις που έχουν αξία,και άλλες που δεν εχουν;        Όχι.  

   Όλα αξίζουν να τα ζήσει ο άνθρωπος. Όλα του χρησιμεύουν. Γιατί  ο χρόνος περνά,και όσα περισσότερα ζεις,τόσο μαθαίνεις να εκμεταλλεύεσαι καλύτερα τον χρόνο που περνάει,και να τον κατανέμεις σοφά.

   Ο χρόνος που πέρασε στην άδεια παραλία. Ο χρόνος που πέρασε κοιτώντας το κενό,χαμμένος σε αναμνήσεις. Ο χρόνος που πέρασε όταν περισσότερο σκεφτόσουν τα λόγια και λιγότερο τις πράξεις. Ο χρόνος,ο χρόνος,ο χρόνος. Και όταν όλα έρθουν όπως θες,τότε ξέρεις ότι έπραξες σωστά και διαχειρίστηκες σωστά τις στιγμές καθώς περνούσαν από δίπλα σου,και όχι αφού σε προσπέρασαν. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό. Αυτό πρέπει να μάθεις να ελέγχεις. Και τότε θα ελέγχεις τη ζωή σου,την παρουσία σου,το στίγμα σου,την υπόσταση σου.

   Ο χρόνος είναι εχθρός και φίλος. Σαν ένα ατελείωτο ξημέρωμα,σε μαγεύει και σε οδηγεί εκεί που θέλει. Σαν ένα μεθυσμένο ερωτικό κάλεσμα σου αδειάζει το μυαλό απ'όλη τη φαιά σου ουσία,παγιδεύοντας και τις πέντε αισθήσεις σου. Σαν ένα λουλούδι που προκαλεί τις μέλισσες στον ξέφρενο χορό της γονιμότητας. Γιατί αυτό είναι ο χρόνος. Το σύνθημα να δεις μπροστά. Χωρίς να μπορείς να κοιτάξεις πίσω. Χρόνος για το τώρα. Χρόνος για το μέλλον. Χρόνος για αυτά που σε πάνε μπροστά. Αυτά που σε προκαλούν να κοιτάξεις πίσω,δεν έχουν θέση στον χρόνο. Ο χρόνος τα αποβάλλει. Είναι εκεί,για να μείνει ο καλύτερος σου φίλος,στο παιχνίδι της ζωής. Πρόσεξε όμως. Αν τον παραμελήσεις,και οι σειρήνες θα σε επηρρεάσουν σε αυτό,θα γίνει ο χειρότερος εχθρός σου. Γιατί και  οι εφιάλτες,για να ριζώσουν στο υποσυνείδητο,χρόνο θέλουν. Εσύ που θα τον δώσεις;

  

Άλλο ένα ποτήρι..

Καθισμένος σε αυτήν την γνωστή θέση. Ακόμα μια φορά. Και να σκέφτομαι,τι άλλο... ;
Πάει λίγος καιρός που δεν ήθελα τίποτα άλλο για να είμαι ευτυχισμένος. Και τώρα πάλι πίσω στη φθινοπωρινή μελαγχολία και μιζέρια. Με ψυχολογικές μεταπτώσεις που ακολουθούν τα σκαμπανεβάσματα της θερμοκρασίας. Αντιστρόφως ανάλογα.
  Οι κλιματικές συνθήκες  κατάλληλες για ευδιαθεσία. Ήλιος παντού,καθαρός ουρανός. Έρωτας σε όλη την πόλη. Καλοκαιρινός. Όψιμος. Εδώ όμως το ραδιόφωνο παίζει μια μελαγχολική μελωδία. Τα βιβλία μένουν ανοιχτά να περιμένουν,και όλα μοιάζουν τόσο άδεια και βαρετά. Υποχρεώσεις που σε πιέζουν πάνω από το κεφάλι σου επίμονα. Που βρίσκονται παντού όπου κι αν κοιτάξεις.

Και περιμένεις,υπομονετικά. Ή μήπως δεν πρέπει;  Ο χρόνος είναι αυτός που κρίνει. Προς το παρόν,αντιμετωπίζεις ότι σου συμβεί με ψυχραιμία και εγκράτεια. Έτσι έμαθες να κάνεις. Ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει σε αυτή τη ζωή,αργά ή γρήγορα. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Είναι συμπαντική νομοτέλεια.
 Το ποτήρι σε κοιτάζει μισοάδειο,και το τσιγάρο στο τασάκι,περιμένει υπομονετικά να το ξαναπιάσεις. Μια γερή ρουφηξιά,και μια σκέψη στο άπειρο,καθώς διαλύεται ο καπνός. Μακάρι να μπορούσαν να διαλυθούν έτσι και όλες οι σκοτούρες. Το μυαλό δουλεύει μόνο του,με εικόνες του παρελθόντος να σε κατακλύζουν,δημιουργώντας αυτομάτως μια κατατονία. Δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα όμως. Σχεδόν τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.
 Και είναι αλήθεια. Όμως δεν μπορείς να σκέφτεσαι συνεχώς πεσσιμιστικά. Όσα όνειρα κι αν είδες να πέφτουν και να σπάνε. Να γκρεμίζονται σε μια στιγμή. Όσες φιλοδοξίες. Όσες χαρούμενες στιγμές έφυγαν. Όλα αυτά είναι το κρασί που ξαναγεμίζει το ποτήρι σου. Το πίνεις μια και έξω να σε κάψει στιγμιαία,και να τελειώνει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Άσπρο πάτο.

Μη φοβάσαι.

Όταν αναζητούμε αιτίες,κάνουμε ερωτήσεις. Προσπαθούμε να βρούμε κάτι που θα μας καθησυχάσει. Κάτι που θα μας ηρεμήσει. Τελικά όμως τι ψάχνουμε πραγματικά;
Είναι αυτό που θα μπορέσει να μας προσφέρει την εσωτερική μας ασφάλεια. Να νιώσουμε εμείς ασφαλείς. Να συνειδητοποιήσουμε ή και να πείσουμε τον εαυτό μας πολλές φορές,ότι όλα είναι έτσι όπως εμείς θέλουμε να πιστεύουμε.
Και κάπως έτσι,προσφέρεται απλόχερα μια ψευδαίσθηση. Τις περισσότερες φορές,τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται,και όσο και να νομίζουμε ότι βρήκαμε τη λύση,αυτό δε συμβαίνει. Γιατί πολύ απλά εμπιστευόμαστε μια ψευδαίσθηση. Μια στρεβλή παρουσίαση της πραγματικότητας. Διαστρεβλωμένη οπτική γωνία.
Και τότε παρουσιάζεται η αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση σε όσα βεβιασμένα συμπεράσματα εξάχθηκαν. Γιατί δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Απλά ελπίζεις να ισχύουν έτσι όπως τα σκέφτηκες,για έναν λόγο. Έτσι είσαι καλύτερα προετοιμασμένος.
Και πάλι καταλήγουμε στο ίδιο ζητούμενο. Συναισθηματική ασφάλεια.
Αλλά πρόσεξε. Κανείς δεν είναι άτρωτος στο τέλος. Και η καλύτερη προετοιμασία γίνεται μόνο όταν το γνωρίζεις ήδη αρκετά καλά αυτό.

Ξενοδοχείο μυριάδων αστεριών

Συνήθεια να γυρίζεις ξημερώματα. Όχι μόνος. Όμορφες μέρες. Πού σταματάει και πού τελειώνει η στιγμή;
Είναι αυτό που νομίζεις ή απλά ζεις στο δικό σου κόσμο με αυταπάτες;
Κοιτάς τις πληγές σου και το ρολόι. Η συντροφιά και πάλι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Το ποτήρι,το μολύβι,το χαρτί και η σιωπή. Ελπίζεις ότι συμβαίνει κάτι,με τον τρόπο που έπρεπε. Όμως είναι έτσι;
Όταν το ξενύχτι γίνεται συνήθεια,κάτι έχει αλλάξει. Αναμφίβολα.
Αυτή την αλλαγή την αποζητάει το μυαλό καιρό,και το σώμα. Είναι μια κάθαρση της ψυχής στον καλοκαιρινό αέρα,σαν όλα να φεύγουν μεμιάς από πάνω σου. Τελικά αυτό ζητούσες;
Μόνο ειλικρίνεια. Θέλω να ακούω την αγάπη. Ρίγος με πιάνει στον απόηχο της,έτσι,καθώς ο ήλιος βγαίνει. Και μόλις πέσει πάλι,θα είσαι ακόμα εκεί να χάνεσαι στη νύχτα;

Ημέρα της μαρμότας.

Πόσες πιθανότητες υπήρχαν να συμβεί πάλι αυτό;
Την ίδια χρονική περίοδο να βρίσκεσαι στην ίδια ακριβώς θέση που ήσουν και πριν 6 μήνες. Ε λοιπόν δεν ξέρω αν ο Θεός παίζει ζάρια με τον κόσμο όπως συνήθιζε να λέει ο Αϊνστάιν. Όμως αν αυτό συμβαίνει ,τότε σίγουρα είναι μια κακοστημένη παρτίδα με εντελώς λάθος συγχρονισμό. Δεν εξηγείται αλλιώς.
  Πέρασαν οι τρείς πρώτες ώρες της μέρας,και είμαι και πάλι μόνος,χωμένος στις σκέψεις και στις σημειώσεις. Πρέπει να το καταφέρω. Πρέπει να συγκεντρωθώ. Με ρωτάς αν μπορώ;
Με ρωτάς αν θέλω;
Όλα πάλι περιπλέκονται και όλα ξεκινούν ξανά από την αρχή. Δεν πρέπει να αποκλείσεις τίποτα. Όχι ακόμα. Με τη σκέψη μπορείς να καταφέρεις να προσαρμόσεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά,ακόμα και την πιο στημένη παρτίδα. Το πιο στημένο παιχνίδι. Μόνο σκέψου καθαρά. Μοναδική προϋπόθεση για να το πετύχεις. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι. Το πιο δύσκολο κομμάτι,να ενώσεις τα σημεία που λύνουν το γρίφο. Τα σημεία του εαυτού σου. Όλα πτυχές δικές σου. Μέρος σου και μικρογραφία σου. Λοιπόν τι λες;
Θα τα καταφέρεις;

Μόνο αν προσπαθήσεις θα το διαπιστώσεις.

Είσοδος/Έξοδος.

Είναι το αυθόρμητο...Από'κει ξεκίνησαν όλα. Αλλά κρίμα να μην σε ξαναδώ από τόσο κοντά. Ο καθένας επιλέγει όμως. Είναι άγραφος κανόνας.
  Κι εκεί που τα συζητούσαμε,είπαμε ότι κάποιος από τους δύο θα πληγωθεί. Ήταν γνωστό από την αρχή. Εξάλλου ο έρωτας,σε αντίθεση με την αγάπη,είναι εγωιστικό συναίσθημα.

Το θέμα εντοπίζεται αλλού. Ό,τι ζεις με έναν άνθρωπο,βρίσκεται ανάμεσα σε σένα και σ'εκείνον. Είναι τα πράγματα που σε ενώνουν μαζί του.
  Εκεί έρχεται η διαδικασία της επιλογής. Μπορείς να τα κρατήσεις,ή μπορείς να τα φυσήξεις και να φύγουν. Όπως φυσάει κάποιος τη σκόνη. Τη σκόνη του χρόνου σε αυτήν την περίπτωση.

 Αλλά να ο κοινός τόπος και της αγάπης,και του έρωτα. Και στα δύο συναισθήματα,δεν υπάρχει μέση οδός. Δεν υπάρχουν ημίμετρα. Δεν υπάρχει το λίγο,μόνο το καθόλου και το πολύ.
 Δεν υπάρχει ίσως,μάλλον και ναι μεν,αλλά... Δεν υπάρχει όριο. Δεν υπάρχει το ως εδώ και μη παραπέρα.

Κι επειδή οι ανθρώπινες σχέσει είναι διμερείς. Ελπίζεις.
 Απλά τολμάς,κι ελπίζεις να νικήσεις. Αλλά ακόμα κι αν χάσεις,κι αν πληγωθείς..ακόμα κι αν χάσω,κι αν πληγωθώ,έχω εμένα. Εμένα,να με παρηγορώ και να με συνετίζω.

Εσύ,να δω από σένα πώς θα ξεφύγεις.

Α. όπως ο κίνδυνος

Στο δρόμο πάλι...και ξέρεις τι είχε γίνει μετά την τελευταία φορά, ε;;   Δεν ξέρεις;  

Δεν πειράζει,πέρασε τώρα... Και από το πουθενά,βρίσκεσαι με κάποιον να κάνετε διάλογο..

-Ξεκινάμε;

-Ναι,αλλά να το πάμε λίγο γρήγορα;

-Mέσα.

Οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά. Ανεβαίνει ο ρυθμός,φεύγεις στον άδειο δρόμο.. Ή μήπως δεν ήταν και τόσο άδειος;

Tότε συμβαίνει κάτι μαγικό. Έκρηξη αδρεναλίνης. Δεν είσαι ο εαυτός σου. Αδρεναλίνη σε όλο σου το σώμα. Σε καταλαμβάνει μια υπερένταση και μια ευφορία συνάμα. Αδρεναλίνη,αδρεναλίνη,αδρεναλίνη,αδρεναλίνη. Δεν σταματάς πουθενά. Δεν περιμένεις τίποτα. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Το κεφάλι σου άδειασε από τις σκοτούρες. Δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει αυτή η στιγμή,εσύ και η αδρεναλίνη σου. Αδρεναλίνη να σε πλημμυρίζει. Με κάθε σου κίνηση.

Ήταν λίγα λεπτά. Αλλά θα τα θυμάσαι για πάντα. Και θα το επαναλάβεις σε κάθε ευκαιρία.

Αδρεναλίνη να σε τυφλώνει και να σε μανιπουλάρει. Μεθυστικό παραλήρημα σε μια όαση έντασης και έκστασης. Το μυαλό αδύναμο ν'ακολουθήσει ή απλά ανίκανο ν'αντισταθεί;