Ημέρα της μαρμότας.

Πόσες πιθανότητες υπήρχαν να συμβεί πάλι αυτό;
Την ίδια χρονική περίοδο να βρίσκεσαι στην ίδια ακριβώς θέση που ήσουν και πριν 6 μήνες. Ε λοιπόν δεν ξέρω αν ο Θεός παίζει ζάρια με τον κόσμο όπως συνήθιζε να λέει ο Αϊνστάιν. Όμως αν αυτό συμβαίνει ,τότε σίγουρα είναι μια κακοστημένη παρτίδα με εντελώς λάθος συγχρονισμό. Δεν εξηγείται αλλιώς.
  Πέρασαν οι τρείς πρώτες ώρες της μέρας,και είμαι και πάλι μόνος,χωμένος στις σκέψεις και στις σημειώσεις. Πρέπει να το καταφέρω. Πρέπει να συγκεντρωθώ. Με ρωτάς αν μπορώ;
Με ρωτάς αν θέλω;
Όλα πάλι περιπλέκονται και όλα ξεκινούν ξανά από την αρχή. Δεν πρέπει να αποκλείσεις τίποτα. Όχι ακόμα. Με τη σκέψη μπορείς να καταφέρεις να προσαρμόσεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά,ακόμα και την πιο στημένη παρτίδα. Το πιο στημένο παιχνίδι. Μόνο σκέψου καθαρά. Μοναδική προϋπόθεση για να το πετύχεις. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι. Το πιο δύσκολο κομμάτι,να ενώσεις τα σημεία που λύνουν το γρίφο. Τα σημεία του εαυτού σου. Όλα πτυχές δικές σου. Μέρος σου και μικρογραφία σου. Λοιπόν τι λες;
Θα τα καταφέρεις;

Μόνο αν προσπαθήσεις θα το διαπιστώσεις.

Είσοδος/Έξοδος.

Είναι το αυθόρμητο...Από'κει ξεκίνησαν όλα. Αλλά κρίμα να μην σε ξαναδώ από τόσο κοντά. Ο καθένας επιλέγει όμως. Είναι άγραφος κανόνας.
  Κι εκεί που τα συζητούσαμε,είπαμε ότι κάποιος από τους δύο θα πληγωθεί. Ήταν γνωστό από την αρχή. Εξάλλου ο έρωτας,σε αντίθεση με την αγάπη,είναι εγωιστικό συναίσθημα.

Το θέμα εντοπίζεται αλλού. Ό,τι ζεις με έναν άνθρωπο,βρίσκεται ανάμεσα σε σένα και σ'εκείνον. Είναι τα πράγματα που σε ενώνουν μαζί του.
  Εκεί έρχεται η διαδικασία της επιλογής. Μπορείς να τα κρατήσεις,ή μπορείς να τα φυσήξεις και να φύγουν. Όπως φυσάει κάποιος τη σκόνη. Τη σκόνη του χρόνου σε αυτήν την περίπτωση.

 Αλλά να ο κοινός τόπος και της αγάπης,και του έρωτα. Και στα δύο συναισθήματα,δεν υπάρχει μέση οδός. Δεν υπάρχουν ημίμετρα. Δεν υπάρχει το λίγο,μόνο το καθόλου και το πολύ.
 Δεν υπάρχει ίσως,μάλλον και ναι μεν,αλλά... Δεν υπάρχει όριο. Δεν υπάρχει το ως εδώ και μη παραπέρα.

Κι επειδή οι ανθρώπινες σχέσει είναι διμερείς. Ελπίζεις.
 Απλά τολμάς,κι ελπίζεις να νικήσεις. Αλλά ακόμα κι αν χάσεις,κι αν πληγωθείς..ακόμα κι αν χάσω,κι αν πληγωθώ,έχω εμένα. Εμένα,να με παρηγορώ και να με συνετίζω.

Εσύ,να δω από σένα πώς θα ξεφύγεις.

Α. όπως ο κίνδυνος

Στο δρόμο πάλι...και ξέρεις τι είχε γίνει μετά την τελευταία φορά, ε;;   Δεν ξέρεις;  

Δεν πειράζει,πέρασε τώρα... Και από το πουθενά,βρίσκεσαι με κάποιον να κάνετε διάλογο..

-Ξεκινάμε;

-Ναι,αλλά να το πάμε λίγο γρήγορα;

-Mέσα.

Οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά. Ανεβαίνει ο ρυθμός,φεύγεις στον άδειο δρόμο.. Ή μήπως δεν ήταν και τόσο άδειος;

Tότε συμβαίνει κάτι μαγικό. Έκρηξη αδρεναλίνης. Δεν είσαι ο εαυτός σου. Αδρεναλίνη σε όλο σου το σώμα. Σε καταλαμβάνει μια υπερένταση και μια ευφορία συνάμα. Αδρεναλίνη,αδρεναλίνη,αδρεναλίνη,αδρεναλίνη. Δεν σταματάς πουθενά. Δεν περιμένεις τίποτα. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Το κεφάλι σου άδειασε από τις σκοτούρες. Δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει αυτή η στιγμή,εσύ και η αδρεναλίνη σου. Αδρεναλίνη να σε πλημμυρίζει. Με κάθε σου κίνηση.

Ήταν λίγα λεπτά. Αλλά θα τα θυμάσαι για πάντα. Και θα το επαναλάβεις σε κάθε ευκαιρία.

Αδρεναλίνη να σε τυφλώνει και να σε μανιπουλάρει. Μεθυστικό παραλήρημα σε μια όαση έντασης και έκστασης. Το μυαλό αδύναμο ν'ακολουθήσει ή απλά ανίκανο ν'αντισταθεί;

Μη σταματήσεις!

Αυτή η ώρα ήταν η κατάλληλη. Μια πόλη που ακόμα κοιμάται,και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα θα το κάνει. Έμεινες να στέκεις εκεί,και να σκέφτεσαι.
Τελικά τι αληθινό υπάρχει στη ζωή σου;
Αρνείσαι πεισματικά να δεις τι συμβαίνει,αλλά το συνειδητοποιείς. Αναγκαστικά.
Και ξεκινάς να περπατάς σε άδειους δρόμους.
Γύρισα πίσω. Εκεί που χωριζόμασταν μετά από τις βραδιές που περνούσαμε μαζί.
Μια ανάμνηση,σαν να έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Δεν με νοιάζει όμως,γιατί αυτά είναι που μένουν. Αυτά είναι που κρατάς.
Είναι τα βροχερά απογεύματα με τον καφέ,και τη βροχή να κυλάει στο τζάμι. Βρεγμένα ρούχα να στεγνώνουν μαζί,και ομπρέλες ξεχασμένες.
Και κάποτε όλα καταρρέουν,απλά γιατί δεν ήταν στη μοίρα τους να κρατήσουν. Τυχαίνει. Εξάλλου τα πράγματα συνήθως δεν έρχονται όπως τα θες. Όμως σου μαθαίνουν πράγματα,και είσαι ευτυχισμένος. Γιατί η ζωή είναι ωραία με τις εκπλήξεις της.
Φίλοι που νόμιζες ότι ήταν εκεί για σένα,έφυγαν. Και δεν στεναχωριέσαι γιατί έφυγαν,αλλά γιατί φέρθηκαν έτσι. Όμως σκέψου τι έμαθες μετά από όλο αυτό.
Θα μπορούσε να πει κανείς,ότι οι ανθρώπινες σχέσεις,είναι σαν τις δημόσιες συγκοινωνίες. Αν φοβάσαι ότι θα ξεμείνεις κάπου,ακόμα και το λάθος λεωφορείο να πάρεις,θα σε πάει κάπου αλλού,και μετά θα πάρεις κι άλλο λεωφορείο,για να μην ξεμείνεις εκεί που βρέθηκες. Στο τέλος,θα έχεις πάρει το σωστό,και τότε θα το ξέρεις,γιατί τότε μόνο θα φτάσεις σπίτι σου.

Πρόχειρα λόγια,άδειοι δρόμοι,περίεργοι τύποι,λεωφορεία που δεν έρχονται κι εσύ να περπατάς. Προσπαθώντας να γεμίσεις τη μοναξιά του δρόμου,ή μήπως τη δική σου;
Δεν έχει σημασία. Απλά μη σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς,κι όλα τα υπόλοιπα θα είναι εκεί να σε περιμένουν. Να μαθαίνεις.

Μ.

Είχα ανάγκη από μια εξομολόγηση. Ένα κείμενο χωρίς ποιητικά πρέπει. Αλλά κάτι που πρέπει να ακουστεί. Τις τελευταίες μέρες,πάνω που δεν μονοπωλούσες τη σκέψη μου πλέον,ήρθε ένα γεγονός από το πουθενά.
-"Ξέρεις,έφυγε ο Μ.".
-"Kαλά και που πήγε;" χαμένος στις σκέψεις μου..
-"Έφυγε για ένα τελευταίο ταξίδι στην εθνική."

Όλα μονομιάς σκοτείνιασαν γύρω μου. Άρχισα να σκέφτομαι ότι πράγματα που θεωρείς δεδομένα,δεν είναι. Κλισέ σκέψεις που λησμονεί κανείς εύκολα. Όμως η απώλεια η συγκεκριμένη,ήταν ισχυρό σοκ.
Πάει καιρός που συναντήθηκα με τον Μ.
-"Τρως; O M. είναι έξω στο μπαλκόνι και με ρωτάει τι κάνεις."
-"Βγαίνω πες του."

Ο Μ. στεκόταν αγέρωχος να καπνίζει το τσιγάρο του,αγναντεύοντας το γρασίδι,έτσι όπως το έλουζε ο ανοιξιάτικος ήλιος. Με βλέπει και χαμογελάει. Τα πράσινά του μάτια,γεμάτα καλοσύνη μου άνοιγαν την καρδιά τους.
Με ρωτούσε για τη ζωή μου,για τις γκόμενες,τους φίλους,τα ξενύχτια. Με ρωτούσε,και μιλούσαμε,κι έλεγε και τα δικά του. Κι άκουγα με προσοχή. Πέρασαν δυο ώρες χωρίς να το καταλάβω. Χαιρετηθήκαμε,κι από τότε είχαμε να τα πούμε. Μάθαινα ότι ρωτούσες για μένα,και ότι ήσουν καλά.
Μου αρκούσε.
Αδερφέ μου,θα μου λείψεις. Θα μου λείψουν τα μελαγχολικά σου μάτια. Θα μου λείψη η μορφή σου,θα μου λείψει η φωνή σου.Κι όχι μόνο σε μένα.
Ήσουν μια ταλαιπωρημένη ψυχή. Κι έφυγες έτσι. Κρίμα ρε Μ.
Θα τα λέμε που και που ελπίζω. Να προσέχεις Μ. Καλό ταξίδι.


Υ.Γ. Εύχομαι όχι άλλες στεναχώριες στην οικογένεια του Μ.

Μπουφανάκι..

Και πάλι στη γύρα να ελπίζω
πως θα αντέξω να το υποστώ κι αυτό.
Κι ας είναι μια αποτυχία
να με βαραίνει τόσο πολύ,μέσα από χιλιοειπωμένα κλισέ
και στερεότυπα της νύχτας.
Το ξημέρωμα σε θυμίζει,μα δεν έχει τίποτα δικό σου
ήταν η δική σου ζωή,κι ο θάνατός σου.
Δεν αντέχει άλλο η καρδιά μου,να πονάει στην αλήθεια,
γι'αυτό κοίτα με στα μάτια και προσπάθησε να φανταστείς.
Να δεις όσα δεν τολμάς ν'αντικρύσεις,κι ας είναι να φοβηθείς.
Εγώ θα είμαι στο γνωστό σημείο,να περιμένω,το διαφορετικό.
Αφέσου λίγο ακόμα,στην αγκαλιά του ονείρου,
και θα είναι ο ουρανός,ένα κρεβάτι ερωτικό.

Στο παρελθόν λοιπόν.

Κάτι τέτοιες είναι οι ώρες που μονοπωλείς τη σκέψη μου. Γιατί και πώς το κάνεις ;
Κι εγώ για να γεμίσω τον χρόνο μου,καταλήγω ν'αναπολώ σκέψεις παλιές και ξεχασμένες,εποχές αλλοτινές κι αγαπημένες.
Στο παρελθόν λοιπόν η σκέψη μου κάτι τέτοιες ώρες. Στα χρόνια που φεύγουν. Είναι πολύ σημαντικό ο χρόνος που περνάει να είναι δημιουργικός. Γι'αυτό λοιπόν προσπάθησε να κάνεις κάτι που να σε γεμίζει. Πρόσεξε όμως, να το νιώθεις,κι όχι απλά να είναι κάτι που να σε βοηθά να περάσεις την ώρα σου. Γιατί τότε επιβαρύνεται το "κάρμα" σου. Αν και για το τελευταίο δεν είμαι σίγουρος,απλά κάπως έπρεπε να το αιτιολογήσω.
Στο παρελθόν λοιπόν πάλι να τριγυρίζουν οι σκιές μας. Όνειρα,βιώματα και γνωριμίες. Κι όλα αυτά να σε στοιχειώνουν μέχρι σήμερα. Κι όχι μόνο εσένα. Και τότε πώς το αντιμετωπίζεις; Προχωράς ή συνεχίζεις; Και φτάνει η στιγμή που είσαι τόσο μπερδεμένος,και ενίοτε απογοητευμένος.
Ότι απόφαση κι αν πάρεις,θυμήσου,μη σπαταλάς τον χρόνο σου και κάνε κάτι που ν'αξίζει.

Και μιας και αναφερόμαστε στο παρελθόν....