Μη σταματήσεις!

Αυτή η ώρα ήταν η κατάλληλη. Μια πόλη που ακόμα κοιμάται,και αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα θα το κάνει. Έμεινες να στέκεις εκεί,και να σκέφτεσαι.
Τελικά τι αληθινό υπάρχει στη ζωή σου;
Αρνείσαι πεισματικά να δεις τι συμβαίνει,αλλά το συνειδητοποιείς. Αναγκαστικά.
Και ξεκινάς να περπατάς σε άδειους δρόμους.
Γύρισα πίσω. Εκεί που χωριζόμασταν μετά από τις βραδιές που περνούσαμε μαζί.
Μια ανάμνηση,σαν να έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Δεν με νοιάζει όμως,γιατί αυτά είναι που μένουν. Αυτά είναι που κρατάς.
Είναι τα βροχερά απογεύματα με τον καφέ,και τη βροχή να κυλάει στο τζάμι. Βρεγμένα ρούχα να στεγνώνουν μαζί,και ομπρέλες ξεχασμένες.
Και κάποτε όλα καταρρέουν,απλά γιατί δεν ήταν στη μοίρα τους να κρατήσουν. Τυχαίνει. Εξάλλου τα πράγματα συνήθως δεν έρχονται όπως τα θες. Όμως σου μαθαίνουν πράγματα,και είσαι ευτυχισμένος. Γιατί η ζωή είναι ωραία με τις εκπλήξεις της.
Φίλοι που νόμιζες ότι ήταν εκεί για σένα,έφυγαν. Και δεν στεναχωριέσαι γιατί έφυγαν,αλλά γιατί φέρθηκαν έτσι. Όμως σκέψου τι έμαθες μετά από όλο αυτό.
Θα μπορούσε να πει κανείς,ότι οι ανθρώπινες σχέσεις,είναι σαν τις δημόσιες συγκοινωνίες. Αν φοβάσαι ότι θα ξεμείνεις κάπου,ακόμα και το λάθος λεωφορείο να πάρεις,θα σε πάει κάπου αλλού,και μετά θα πάρεις κι άλλο λεωφορείο,για να μην ξεμείνεις εκεί που βρέθηκες. Στο τέλος,θα έχεις πάρει το σωστό,και τότε θα το ξέρεις,γιατί τότε μόνο θα φτάσεις σπίτι σου.

Πρόχειρα λόγια,άδειοι δρόμοι,περίεργοι τύποι,λεωφορεία που δεν έρχονται κι εσύ να περπατάς. Προσπαθώντας να γεμίσεις τη μοναξιά του δρόμου,ή μήπως τη δική σου;
Δεν έχει σημασία. Απλά μη σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς,κι όλα τα υπόλοιπα θα είναι εκεί να σε περιμένουν. Να μαθαίνεις.

Μ.

Είχα ανάγκη από μια εξομολόγηση. Ένα κείμενο χωρίς ποιητικά πρέπει. Αλλά κάτι που πρέπει να ακουστεί. Τις τελευταίες μέρες,πάνω που δεν μονοπωλούσες τη σκέψη μου πλέον,ήρθε ένα γεγονός από το πουθενά.
-"Ξέρεις,έφυγε ο Μ.".
-"Kαλά και που πήγε;" χαμένος στις σκέψεις μου..
-"Έφυγε για ένα τελευταίο ταξίδι στην εθνική."

Όλα μονομιάς σκοτείνιασαν γύρω μου. Άρχισα να σκέφτομαι ότι πράγματα που θεωρείς δεδομένα,δεν είναι. Κλισέ σκέψεις που λησμονεί κανείς εύκολα. Όμως η απώλεια η συγκεκριμένη,ήταν ισχυρό σοκ.
Πάει καιρός που συναντήθηκα με τον Μ.
-"Τρως; O M. είναι έξω στο μπαλκόνι και με ρωτάει τι κάνεις."
-"Βγαίνω πες του."

Ο Μ. στεκόταν αγέρωχος να καπνίζει το τσιγάρο του,αγναντεύοντας το γρασίδι,έτσι όπως το έλουζε ο ανοιξιάτικος ήλιος. Με βλέπει και χαμογελάει. Τα πράσινά του μάτια,γεμάτα καλοσύνη μου άνοιγαν την καρδιά τους.
Με ρωτούσε για τη ζωή μου,για τις γκόμενες,τους φίλους,τα ξενύχτια. Με ρωτούσε,και μιλούσαμε,κι έλεγε και τα δικά του. Κι άκουγα με προσοχή. Πέρασαν δυο ώρες χωρίς να το καταλάβω. Χαιρετηθήκαμε,κι από τότε είχαμε να τα πούμε. Μάθαινα ότι ρωτούσες για μένα,και ότι ήσουν καλά.
Μου αρκούσε.
Αδερφέ μου,θα μου λείψεις. Θα μου λείψουν τα μελαγχολικά σου μάτια. Θα μου λείψη η μορφή σου,θα μου λείψει η φωνή σου.Κι όχι μόνο σε μένα.
Ήσουν μια ταλαιπωρημένη ψυχή. Κι έφυγες έτσι. Κρίμα ρε Μ.
Θα τα λέμε που και που ελπίζω. Να προσέχεις Μ. Καλό ταξίδι.


Υ.Γ. Εύχομαι όχι άλλες στεναχώριες στην οικογένεια του Μ.

Μπουφανάκι..

Και πάλι στη γύρα να ελπίζω
πως θα αντέξω να το υποστώ κι αυτό.
Κι ας είναι μια αποτυχία
να με βαραίνει τόσο πολύ,μέσα από χιλιοειπωμένα κλισέ
και στερεότυπα της νύχτας.
Το ξημέρωμα σε θυμίζει,μα δεν έχει τίποτα δικό σου
ήταν η δική σου ζωή,κι ο θάνατός σου.
Δεν αντέχει άλλο η καρδιά μου,να πονάει στην αλήθεια,
γι'αυτό κοίτα με στα μάτια και προσπάθησε να φανταστείς.
Να δεις όσα δεν τολμάς ν'αντικρύσεις,κι ας είναι να φοβηθείς.
Εγώ θα είμαι στο γνωστό σημείο,να περιμένω,το διαφορετικό.
Αφέσου λίγο ακόμα,στην αγκαλιά του ονείρου,
και θα είναι ο ουρανός,ένα κρεβάτι ερωτικό.

Στο παρελθόν λοιπόν.

Κάτι τέτοιες είναι οι ώρες που μονοπωλείς τη σκέψη μου. Γιατί και πώς το κάνεις ;
Κι εγώ για να γεμίσω τον χρόνο μου,καταλήγω ν'αναπολώ σκέψεις παλιές και ξεχασμένες,εποχές αλλοτινές κι αγαπημένες.
Στο παρελθόν λοιπόν η σκέψη μου κάτι τέτοιες ώρες. Στα χρόνια που φεύγουν. Είναι πολύ σημαντικό ο χρόνος που περνάει να είναι δημιουργικός. Γι'αυτό λοιπόν προσπάθησε να κάνεις κάτι που να σε γεμίζει. Πρόσεξε όμως, να το νιώθεις,κι όχι απλά να είναι κάτι που να σε βοηθά να περάσεις την ώρα σου. Γιατί τότε επιβαρύνεται το "κάρμα" σου. Αν και για το τελευταίο δεν είμαι σίγουρος,απλά κάπως έπρεπε να το αιτιολογήσω.
Στο παρελθόν λοιπόν πάλι να τριγυρίζουν οι σκιές μας. Όνειρα,βιώματα και γνωριμίες. Κι όλα αυτά να σε στοιχειώνουν μέχρι σήμερα. Κι όχι μόνο εσένα. Και τότε πώς το αντιμετωπίζεις; Προχωράς ή συνεχίζεις; Και φτάνει η στιγμή που είσαι τόσο μπερδεμένος,και ενίοτε απογοητευμένος.
Ότι απόφαση κι αν πάρεις,θυμήσου,μη σπαταλάς τον χρόνο σου και κάνε κάτι που ν'αξίζει.

Και μιας και αναφερόμαστε στο παρελθόν....

Ο φίλος

Και τώρα δίπλα μου πάλι,βαρετέ,και συνάμα πανταχού παρών,φίλε μου.
Όλα κυλούν πεζά. Ακόμα περνάμε τις νύχτες παρέα,να βυθιζόμαστε στη μιζέρια μας. Μίζερα όνειρα,μίζερες ιδέες,μίζερες λέξεις για να περιγράψουν τη ζοφερότητα της κατάστασης που έχουμε και οι δύο περιέλθει. Τελικά είσαι μόνος σε αυτή την ιστορία μου λες.
Όμως φίλε μου σου λέω έχω εσένα. Ελπίζω να ωριμάσουν οι καταστάσεις και να μην θυμόμαστε τίποτα απ'όλο αυτό. Να είναι ένα κακόγουστο αστείο.
Κι όσο για σένα μικρή μου,που λείπεις αυτή τη στιγμή,θέλω να σου πω,ότι τα όνειρά μου τα ήξεραν τέσσερις τοίχοι,πριν να σε γνωρίσω. Και πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση μου,ξαναφάνηκες. Είναι πολύ δύσκολο να συγκρατήσω τα λόγια αυτή τη στιγμή. Αλλά ο φίλος με συμβουλεύει να το κάνω. Κρίμα. Ένα άλλο ξημέρωμα θα αφεθώ στο ερωτικό σου μανιφέστο. Το υπόσχομαι.

Ίσως.

Και έτσι όπως σε κοιτάζω,αναρωτιέμαι.. Τι κάνω εδώ μαζί σου,τι κάνεις εσύ μαζί μου;
Τι είναι αυτό πού μας έχει φέρει τόσο κοντά; Δοκίμασε να μου πεις,αλλιώς θα αναβιώσουν όλες οι ανασφάλειες μαζί,και τότε θα είναι αργά.

Σου είχα πει
πως είμαι εδώ,
χωρίς ντροπή
δεν θα σκεφτώ,
πως σ'είχα δει
σε έναν άλλο εαυτό.

Είναι μυστήριο το ξέρω,
αλλά δεν βλέπω,
πώς κάθομαι μαζί σου και σε θέλω,
χωρίς καμία αντίρρηση να φέρω.

Και δεν ξέρω γιατί ακόμα,
τον εαυτό μου σε φυγή δεν τρέπω,
ήθελα ν'αναλογιζόμουν λίγο,
πως θα σταματούσα ν'άγγιζα αυτό το σώμα.

Ίσως.

Ποδαρικό

Και είναι εκεί που συλλογίζεσαι.. Εκεί που κάνεις έναν απολογισμό.. Και βλέπεις ότι ίσως τελικά κάτι να είναι διαφορετικό φέτος. Η ατυχία σ'έχασε για λίγο. Την πρώτη μέρα εισπράττεις συναισθήματα. Ικανά να σε ωθήσουν να πιστέψεις στην αλλαγή. Και μόλις αυτά εξασθενήσουν,κάτι άλλο πιο δυνατό έρχεται.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια. Ένας αριθμός σε χρόνο παρελθοντικό,που δεν θα έπρεπε να σε επηρεάσει,όμως σε καταφέρνει. Και τότε τι κάνεις; -Τότε αποφασίζεις πως θα συνεχίσεις με βάση δύο πράξεις. Πρόσθεση ή αφαίρεση. Εσύ διαλέγεις.
Πρόσθεση λοιπόν,γιατί έχεις μάθει να τολμάς,ή μήπως επειδή κουράστηκες;
Το ζητούμενο είναι ένα. Αν θα μείνεις μέχρι το τέλος. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση,η ατυχία σε βρίσκει,και τότε θα είναι αργά.
Καλή χρονιά.