Φτώχειες

Κι εκεί καθόμασταν μαζί,παρέα,και λέγαμε τις "φτώχειες" μας. Μας πως πέρασαν έτσι τα χρόνια;
Ακόμα χθές θυμάμαι που η κάθε μέρα ήταν διαφορετική,που οι εποχές ξεχώριζαν,που ο κόσμος ερωτευόταν. Χθές ήταν που σε γνώρισα.
Μόλις χθές. Μα ξάφνου πώς άλλαξες έτσι; O χρόνος είναι που σ'έκανε έτσι;
Μα εσύ ακόμα είσαι παιδί. Έτσι ήταν τα παιδιά του χθές.
Και πόση αγνότητα έχουν αυτά τα μάτια; Πώς είναι,αλήθεια,να ήσουν παιδί του χθές;
H φτώχεια δεν μας άφησε να καταλάβουμε και πολλά...
Δεν πειράζει,αρκεί που σε γνώρισα. Αρκεί που είδα τα μάτια σου. Αρκεί που είδα το πρόσωπό σου. Αρκεί που με πήρες απ'το χέρι.
Αρκεί που υπάρχεις. Αρκεί που υπάρχετε.

Μεταμεσονύκτιο

Ήταν ακόμα μια από τις συνηθισμένες βραδιές. Προβλέψιμη μέχρι το τελευταίο λεπτό της. Θαρρείς και μια αόρατη δύναμη,κάθε φορά σε κάνει να τσακώνεσαι με τα εσώψυχά σου,αλλά και όλον τον κόσμο γύρω σου. Δεν πειράζει. Είναι ακόμα ένα βράδυ για τους ξενύχτηδες,τους απόκληρους ενός φωτεινού κόσμου.
Και να'σαι πάλι εκεί να ελπίζεις,να νιώθεις,να αισθάνεσαι.

Είναι παράξενη τούτου του κόσμου η αύρα,
στα χέρια σου η δυνάμη σαν όπλο γεμισμένο,
και μόλις βρεθείς στου μέσα σου το τέρμα,
μια ριπή έσκισε τον ίδιο τον αέρα,
εκείνον που έστεκε σαν κρίνο λαβωμένο.

Και πάλι οι ξενύχτηδες,στα ίδια μέρη πάνε.
Και θα τους δεις,πως γύρω σου γυρνάνε.
Μην προσπαθείς να αγνοείς και ας σε λοξοκοιτάνε.
Αυτή είναι η ζωή σου,αυτή και η στιγμή σου.

Χρόνος

Η νύχτα πέφτει πάντα με το ίδιο ρυθμό
έτσι έλεγε η δασκάλα, δε την πίστευα όμως
γιατί ήξερα πως η νύχτα μας έφερνε τα καλύτερα
δώρα.

Κάποιο βράδυ που δε ήξερα τι να κάνω,
η νύχτα ήταν άγρια, φυσούσε δυνατά και
το παλιό το σπίτι ήταν άδειο.
Μονάχα η γιαγιά είχε αποκοιμηθεί μπροστά
στην τηλεόραση.

Σε λίγες μέρες ή ώρες θα άλλαζε ο χρόνος
δε θυμάμαι έτος. Το μόνο που θυμάμαι
ήταν το αίσθημα το ίδιο, δε ήξερα τι να κάνω.

Πήγα και ξάπλωσα και η νύχτα δε μου έφερε κάποιο
καινούριο δώρο, παρά μόνο την απουσία σου.
Κάθε βράδυ το ίδιο και το ίδιο, δε σε αγαπώ.

Αναγέννηση

Μια νύχτα ζεστή,η πρώτη καλοκαιρινή,ήταν η αιτία να θυμηθώ...
Και κάπου εκεί,ξημερώματα,σκυμμένος πάνω στις σελίδες σημειώσεων,αποζητούσα κάτι άλλο.
Μια αναλαμπή ήρθε και ξεκίνησα να ψάχνω. Πολύ χρήσιμες αυτές οι οθόνες τελικά..
Το βρήκα! Δεν το πίστευα! Βρήκα πάλι αναμνήσεις,μνήμες παιδικών χρόνων,ευχάριστες.
Έπεσα για ύπνο,ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ανακάλυψης..
Σηκώνομαι μεσημεράκι,ανοίγω το ψηφιακό κουτί. Πρέπει να διαβάσω. Εικοσιπέντε βαθμούς Κελσίου και ηλιοφάνεια με ενημερώνει. Εκεί που αποζητούσα την ευτυχία στους δύο τροχούς και πουθενά μυαλό για διάβασμα,ο οργανισμός μου αποζητά να ξαναθυμηθεί ένα από τα καλύτερα και πιο ξέγνοιαστα καλοκαίρια της ζωής του. Έρωτες καλοκαιρινοί,παρέα,μπάλα,κολύμπι..κι ασυναίσθητα ο νους φεύγει... Δύο χιλιάδες πράγματα είχαν χωρέσει σε μια περίοδο,και μόνο δύο απέμειναν να τα πάρω μαζί μου φεύγοντας.. Ο αριθμός της σκηνής και η χρονολογία. Το ένα ίσως και να μην το θυμάμαι πλέον,θυμάμαι όμως τη χρονολογία.
Κι ας μην είχα τραβήξει φωτογραφίες,το έκαναν άλλοι για μένα,κι ας μην είχα τόσες πολλές γνωριμίες,το έκαναν άλλοι για μένα,κι ας μην ξαναπήγα,το έκαναν άλλοι για μένα.
Αλλά ξαναπήγα,με την ταξιδιάρα φαντασία μου,ένα κυριακάτικο μεσημέρι..και το αεράκι με χτυπούσε απαλά,καθώς τραγούδαγα καντάδες σε παιδικούς έρωτες και άγνωστες παρέες,με την κιθάρα μου,στο μπαλκόνι. Στο μπαλκόνι με θέα το καλοκαίρι,το μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα κάτω από τα πεύκα.

Σ'ευχαριστώ για τις τόσες αναμνήσεις που Αναγεννήθηκαν μέσα μου τόσα χρόνια μετά.
Όσα ακριβώς με περνούσες τότε.

Και πάλι...

Και πάνω που ο χρόνος είχε κάνει καλά τη δουλειά του
στη βιαστική είσοδο της ανοιξιάτικης μέρας

Και πάνω που ο ήλιος ήταν τόσο ψηλά
και έφεγγε όλη η φύση σαν ξάστερος ουρανός

Ήρθε μια μέρα και επέβαλλε στα σκούρα χρώματά της. Κι ήρθε μαζί σου η βροχή.

Δεν ήταν τυχαίο. Κι είπα πως έφυγες για πάντα,αλλά όχι.
Να'σουν πάλι όταν είχα ανάγκη την παρουσία σου. Με άγγιξες και μου έφτανε.

Η μέρα διαφορετική,φωτίστηκε. Σε θέλω ξανά εκεί.

Πάψε πια να στοιχειώνεις τα όνειρά μου,
θέλω λίγο το σώμα σου στην πραγματικότητα μου.

Σκέψεις Καλοκαιρινές

Ένα σκυλί,ένα ζευγάρι,
ένα σύνθημα,το κύμα μη μας πάρει...
Κοιτάζω ακόμα και λίγο γνέφω,στον γυαλό αυτό μόνος μου να μην αντέχω,
και που είσαι συ,σε θέλω τώρα,
όχι ακόμα λες,δεν ήρθε η ώρα..
Κι εγώ τρέχω και δεν φτάνω,
να μου το πεις άμα είν'και δεν σου κάνω...
Και το σκυλί γαβγίζει και μόνο τρέχει,μοναχό στην παραλία δεν αντέχει,
και θέλει τώρα να τ'αγκαλιάσεις,φιλιά και χάδια να το χορτάσεις.

Μα είναι κρίμα η μελωδία αυτή
να παίζει μόνο στην Αθήνα!

Και δεν μπορώ,δεν προλαβαίνω,μη μου λές,
δεν μπορώ να περιμένω!
Και σου γελάω και σου γνέφω,μακριά από σένα δεν αντέχω..

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ να μην ακούς,και το γέλιο σου μακριά από μένα να'ναι
μα ΔΕΝ θυμάμαι να ΛΥΠΑΜΑΙ!

Και σου γνέφω και γελώ,μακριά από σένα δεν αντέχω,
μικρή βροχούλα,
γελαστούλα....

Ο σταθμός

Και το τραίνο φτάνει... Κοιταζόμασταν πολλή ώρα,ήταν σαν να σε ήξερα από καιρό. Είπες τίποτα; Δεν πρόλαβες. Μα μήπως άκουσες κάτι στη σιγαλιά του σταθμού; Ο θόρυβος του τροχού που κυλάει στις ράγες είναι διαπεραστικός. Μα μήπως παρατήρησες κάτι πέρα από κείνο το δέντρο;
Ήταν εκεί που καθόμουν δίπλα,εκεί που περίμενα να σε δω να εξαφανίζεσαι,σαν τραίνο που μόλις έφυγε. Και δεν χαιρέτησες,μα ούτε ξαναμίλησες,μονάχα χάθηκες. Κι έμεινε ξοπίσω μόνο ο γκρίζος τοίχος,και μια ριπή ανέμου να κόβει τη σιωπή. Ούτε ένας θόρυβος,ούτε ένας ήχος. Μόνο σιωπή,της απουσίας σου κραυγή.